Μια απόπειρα χαρακτηρισμού των δηλώσεων Σεραφείμ

Chris Gioran bio photo By Chris Gioran

Θα ασχοληθώ τώρα με μία “παλιά” είδηση, η οποία αν και έχει ξεχαστεί από τα ΜΜΕ δεν παύει να έχει σημασία - αναφέρομαι στο μητροπολίτη Πειραιά Σεραφείμ, στις απόψεις του περί ομοφυλοφιλίας και στις δηλώσεις του για το σύμφωνο συμβίωσης.

Ο κ. Σεραφείμ αναφέρθηκε λοιπόν στο σύμφωνο συμβίωσης και την περίληψη σε αυτό των ομοφυλόφιλων ζευγαριών με αρκετά έντονους, αρνητικούς χαρακτηρισμούς, καταλήγοντας να απειλήσει με αφορισμό όσους βουλευτές ψηφίσουν θετικά το νομοσχέδιο. Κατά τα φαινόμενα, ο κ. Σεραφείμ πέτυχε το σκοπό του και το νομοσχέδιο γρήγορα έχασε όποιας στήριξης έχαιρε και αποσύρθηκε, χωρίς να έχει συζητηθεί έκτοτε.

Από ότι φαίνεται, και αν κάποιος αναζητήσει γεγονότα και απόψεις για τη συγκεκριμένη είδηση θα διαπιστώσει ότι η απειλή του κ. Σεραφείμ ήταν μάλλον η αφορμή παρά η αιτία της αποτυχίας του νομοσχεδίου (για παράδειγμα, εδώ). Ας αγνοήσουμε προς στιγμή όμως τα αποτελέσματα και ας επικεντρωθούμε λίγο στα μέσα. Πιο συγκεκριμένα, πέραν των εννοιολογικών προβλημάτων και λογικών αντιθέσεων της παραπάνω επιστολής Σεραφείμ, τα οποία έχουν αναλυθεί αλλού, θέλω να σταθώ στην χρήση της απειλής του αφορισμού ως μέσου πολιτικής πίεσης.

Τι είναι ο αφορισμός? Τα λίγα πράγματα τα οποία είναι διαθέσιμα στο Internet για το συγκεκριμένο θέμα δείχνουν πως αποτελεί μία μέθοδο σωφρονισμού ενός μέλους της Εκκλησίας με τον αποκλεισμό του από την θεία κοινωνία (για παράδειγμα, εδώ). Αν και γενικά αυτός ο ορισμός είναι πολύ ηπιότερος από το τι θεωρείται να σημαίνει ο όρος, θα παραμείνω σε αυτόν γιατί στην πραγματικότητα δεν έχει σημασία το τι εννοείται, αλλά το πως χρησιμοποιήθηκε.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο κ. Σεραφείμ αποφάσισε πως η συγκεκριμένη κατάργηση της διάκρισης κατά των ομοφυλόφιλων ζευγαριών έρχεται σε τόση ρήξη με τις αρχές της Εκκλησίας, όπως αυτός τις ερμηνεύει, ώστε κάθε βουλευτής που θα συμφωνήσει με αυτή θα πρέπει να τιμωρηθεί με το να μην μπορεί να μεταλάβει μέχρι να μετανοήσει. Αν το δούμε λίγο διαφορετικά, ο κ. Σεραφείμ προσπάθησε να φοβερίσει τους βουλευτές της Ελλάδας, ένα πολύ συγκεκριμένο σύνολο ανθρώπων, με μία θρησκευτική/πνευματική ποινή αν εκφράσουν μία συγκεκριμένη πολιτική βούληση. Ας δούμε τι έχουν να πουν τα Ηνωμένα Έθνη για αυτό:

Criminal acts intended or calculated to provoke a state of terror in the general public, a group of persons or particular persons for political purposes are in any circumstance unjustifiable, whatever the considerations of a political, philosophical, ideological, racial, ethnic, religious or any other nature that may be invoked to justify them;

(Εγκληματικές πράξεις που έχουν ως σκοπό να προκαλέσουν τρόμο στο κοινό, μία ομάδα ανθρώπων ή συγκεκριμένα άτομα για πολιτικούς σκοπούς είναι σε κάθε περίπτωση αδικαιολόγητες, όποιοι και αν είναι οι πολιτικοί, φιλοσοφικοί, ιδεολογικοί, φυλετικοί, εθνικοί, θρησκευτικοί ή άλλης φύσης παράγοντες που χρησιμοποιούνται για να τις δικαιολογήσουν.)

Αυτός είναι ένας ορισμός της τρομοκρατίας.

Φυσικά η συγκεκριμένη ενέργεια από τον κ. Σεραφείμ δεν είναι εγκληματική και δεν εμπίπτει στον ορισμό. Αλλά είναι εντυπωσιακά κοντά.

Αναρωτιέμαι όμως. Έστω μία ομάδα ανθρώπων η οποία είναι προλητική και φοβάται τις μαύρες γάτες. Όταν κάποιος την απειλήσει πως θα αμολήσει ένα κοπάδι μαύρες γάτες κατά πάνω τους (μία όχι εγκληματική ενέργεια) αν αυτοί δεν λάβουν συγκεκριμένες πολιτικές ενέργειες, κατά πόσο αυτό αποτελεί τρομοκρατία?

Δεν λέω ότι η πίστη σε ένα θεό αποτελεί προκατάληψη. Λέω όμως ότι η χρήση θρησκευτικών πιστεύω κάποιας ομάδας ανθρώπων για εξαναγκασμό συγκεκριμένης πολιτικής ενέργειας από μέρους τους μοιάζει πάρα πολύ με τρομοκρατία.